แหล่งเงินทุนเปิดร้านอาหาร

เขียนโดย : ชุฑามาศ พูลสวัสดิ์ ตรวจทานโดย: วิรัช หลักคำ

นโยบายบรรณาธิการและการอัปเดตเนื้อหา

เผยแพร่เมื่อ : 22 สิงหาคม 2569

คำถามที่ได้ยินจากเจ้าของร้านอาหารบ่อยที่สุดคำถามหนึ่งคือ “ถ้าจะเปิดร้านหรือขยายสาขา ควรหาเงินทุนจากที่ไหน” หลายคนเริ่มต้นด้วยการมองหาสินเชื่อก่อน ทั้งที่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าต้องใช้เงินทั้งหมดเท่าไร เงินแต่ละก้อนจะถูกใช้เมื่อใด และรายได้หลังเปิดร้านจะเข้ามาเร็วพอกับค่าใช้จ่ายหรือไม่

จากที่ดิฉันสังเกต ปัญหาส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากเจ้าของร้านไม่เตรียมงบ แต่เกิดจากการเตรียมงบเฉพาะสิ่งที่มองเห็น เช่น ค่าตกแต่ง เตา ตู้แช่ โต๊ะ เก้าอี้ และระบบ POS ขณะที่ค่าใช้จ่ายก่อนเปิด เงินเดือนระหว่างฝึกพนักงาน วัตถุดิบรอบแรก ค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์ม และเงินที่ต้องสำรองในช่วงยอดขายยังไม่ถึงเป้า กลับไม่ได้ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ

ดังนั้น การหา แหล่งเงินทุนเปิดร้านอาหาร ไม่ควรเริ่มจากคำถามว่า “ที่ไหนให้วงเงินสูง” แต่ควรเริ่มจากการแยกหน้าที่ของเงินให้ชัดเสียก่อน เมื่อรู้ว่าเงินก้อนไหนใช้กับสินทรัพย์ระยะยาว เงินก้อนไหนใช้หมุนเวียน และเงินก้อนไหนต้องเตรียมไว้รับความคลาดเคลื่อน เราจึงจะเลือกแหล่งเงินทุนได้เหมาะกับกิจการมากขึ้น

สำหรับผู้ประกอบการที่กำลังค้นหาวิธี กู้เงินทำร้านอาหาร สิ่งที่ควรทราบก่อนคือ ไม่ใช่ค่าใช้จ่ายทุกประเภทควรถูกรวมอยู่ในสินเชื่อก้อนเดียว งานรีโนเวต อุปกรณ์ครัว วัตถุดิบ และเงินสำรองมีอายุการใช้งานและรอบเงินสดต่างกัน การแยกหน้าที่ของเงินก่อนจะช่วยให้กำหนดวงเงินและระยะเวลาชำระได้สอดคล้องกับกิจการมากขึ้น

หากต้องการดูภาพรวมเครื่องมือทางการเงินสำหรับกิจการหลายประเภท สามารถอ่าน แหล่งเงินทุนสำหรับธุรกิจ ประกอบได้ แต่บทความนี้จะเจาะเฉพาะบริบทของร้านอาหาร ซึ่งมีรอบเงินสด ต้นทุนวัตถุดิบ และความเสี่ยงต่างจากธุรกิจทั่วไป

ก่อนหาแหล่งเงินทุน ต้องรู้ก่อนว่าร้านต้องใช้เงินกับอะไร

คำว่า “งบเปิดร้านอาหาร” หรือ เงินลงทุนเปิดร้านอาหาร มักถูกสรุปเป็นตัวเลขก้อนเดียว เช่น 1 ล้านบาท หรือ 3 ล้านบาท แต่ในทางปฏิบัติ ตัวเลขรวมเพียงตัวเดียวบอกเราไม่ได้ว่าเงินจะเพียงพอหรือไม่

ร้านสองแห่งอาจใช้งบรวมเท่ากัน แต่อีกแห่งลงทุนกับอุปกรณ์ที่ใช้ได้หลายปี ขณะที่อีกแห่งต้องจ่ายค่าเช่าและค่าแรงสูงตั้งแต่วันแรก โครงสร้างเงินทุนที่เหมาะสมจึงไม่ควรเหมือนกัน

ดิฉันมักให้เจ้าของกิจการแบ่งรายการใช้เงินออกเป็น 4 ก้อนก่อนเสมอ

1. เงินลงทุนในสถานที่และสินทรัพย์ที่ใช้ระยะยาว

ได้แก่ ค่าตกแต่ง งานไฟฟ้า ระบบน้ำ ระบบแก๊ส ระบบระบายอากาศ เตา ตู้เย็น ตู้แช่ เครื่องล้างจาน เฟอร์นิเจอร์ และระบบ POS รายการเหล่านี้ใช้เงินก้อนใหญ่ แต่สร้างประโยชน์ให้ร้านหลายปี

ก่อนตัดสินใจลงทุน ควรดูระยะเวลาสัญญาเช่าร่วมด้วย หากสัญญาเช่าเหลือสั้นกว่าระยะเวลาที่คาดว่าจะคืนทุน การใส่เงินจำนวนมากลงในงานตกแต่งที่เคลื่อนย้ายไม่ได้อาจทำให้กิจการรับความเสี่ยงเกินจำเป็น

2. ค่าใช้จ่ายก่อนเปิดร้าน

ค่าใช้จ่ายกลุ่มนี้มักไม่ปรากฏอยู่ในใบเสนอราคาของผู้รับเหมา เช่น ค่าออกแบบเมนู ค่าทดลองสูตร ค่าฝึกพนักงาน ค่าเครื่องแบบ ค่าถ่ายภาพอาหาร ค่าใบอนุญาต ค่าทำป้าย และค่าโฆษณาช่วงเปิดร้าน

สิ่งที่ต้องเข้าใจคือค่าใช้จ่ายจำนวนหนึ่งจ่ายแล้วไม่สามารถนำกลับมาขายต่อได้ จึงไม่ควรนำเงินสำรองทั้งหมดไปใช้กับรายการก่อนเปิดจนเหลือเงินสดในกิจการน้อยเกินไป

3. เงินทุนหมุนเวียนร้านอาหาร

เงินก้อนนี้ใช้กับวัตถุดิบ ค่าแรง ค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ บรรจุภัณฑ์ ค่าขนส่ง และค่าใช้จ่ายระหว่างรอเงินจากช่องทางต่าง ๆ เข้าบัญชี

ร้านที่มีรายได้จากเดลิเวอรีหรือรับทำอาหารกล่องให้บริษัทอาจขายสินค้าไปแล้ว แต่ยังไม่ได้รับเงินในวันเดียวกัน เงินทุนหมุนเวียนจึงควรคำนวณจาก “ช่องว่างของเวลา” ระหว่างวันที่ร้านต้องจ่ายกับวันที่ได้รับเงินจริง ไม่ใช่คำนวณจากยอดขายเพียงอย่างเดียว

4. เงินสำรองสำหรับสิ่งที่ไม่เป็นไปตามแผน

ร้านอาหารมักมีค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นหลังเริ่มงาน เช่น ต้องเดินระบบไฟเพิ่ม เปลี่ยนอุปกรณ์บางรายการ เปิดร้านช้ากว่ากำหนด หรือยอดขายช่วงแรกต่ำกว่าที่ประมาณการไว้

แทนที่จะตั้งเงินสำรองเป็นเปอร์เซ็นต์เดียวแล้วใช้กับทุกร้าน ดิฉันแนะนำให้ทำสถานการณ์จำลองอย่างน้อยสองกรณี ได้แก่ เปิดตามกำหนด และเปิดช้ากว่าแผน 30 วัน จากนั้นดูว่าร้านต้องจ่ายค่าเช่า ค่าแรง และค่าใช้จ่ายอื่นเพิ่มอีกเท่าไร

ตัวเลขที่ได้จะอธิบายความต้องการเงินสำรองได้ดีกว่าการใส่ตัวเลขเผื่อแบบกว้าง ๆ

แหล่งเงินทุนเปิดร้านอาหารไม่ได้มีเพียงสินเชื่อ

เมื่อจัดรายการใช้เงินแล้ว ขั้นต่อไปคือดูว่าเงินแต่ละส่วนควรมาจากแหล่งใด แม้ แหล่งเงินทุนในการประกอบธุรกิจ จะมีหลายรูปแบบ แต่การใช้เงินจากแหล่งเดียวทั้งหมดเพียงเพราะจัดการง่าย ไม่จำเป็นต้องเป็นทางเลือกที่เหมาะที่สุดสำหรับร้านอาหาร

เงินทุนของเจ้าของ

เงินของเจ้าของเหมาะกับค่าใช้จ่ายที่ไม่มีสินทรัพย์ชัดเจนหรือไม่สามารถเปลี่ยนกลับเป็นเงินสดได้ง่าย เช่น ค่าใบอนุญาต ค่าทดลองเมนู ค่าอบรม และค่าใช้จ่ายก่อนเปิด

ข้อดีคือไม่มีค่างวด แต่ข้อเสียคือเจ้าของอาจนำเงินสดทั้งหมดไปใช้จนกิจการขาดเงินสำรอง

จากประสบการณ์ ดิฉันพบว่าเจ้าของร้านจำนวนไม่น้อยมีเงินพอตกแต่งร้าน แต่ไม่มีเงินพอรองรับ 30–60 วันแรก เพราะเงินเกือบทั้งหมดถูกจ่ายให้ผู้รับเหมาและผู้ขายอุปกรณ์ก่อนร้านจะมีรายได้

หุ้นส่วนหรือผู้ร่วมลงทุน

เงินจากหุ้นส่วนไม่ทำให้เกิดค่างวดรายเดือน แต่มีต้นทุนในรูปของสิทธิในกำไร อำนาจตัดสินใจ และความสัมพันธ์ระยะยาว

ก่อนรับเงินควรตกลงให้ชัดว่าใครลงเงินเท่าไร ใครทำงานอะไร เจ้าของสูตรหรือแบรนด์คือใคร และหากต้องการแยกทางกันจะประเมินมูลค่ากิจการอย่างไร

การรับหุ้นส่วนเพียงเพราะเงินไม่พอ โดยยังไม่ได้ตกลงเรื่องบทบาทและทางออก มักสร้างปัญหาที่ยาวนานกว่าการขาดเงินในช่วงเริ่มต้น

เครดิตจากซัพพลายเออร์

ร้านที่มีประวัติซื้อวัตถุดิบสม่ำเสมออาจเจรจารอบชำระกับผู้ขายได้ แหล่งเงินประเภทนี้เหมาะกับรายการที่ซื้อแล้วหมุนกลับเป็นยอดขายในระยะสั้น ไม่เหมาะกับการนำไปจ่ายค่าตกแต่งหรือสินทรัพย์ระยะยาว

ข้อที่ต้องระวังคือเครดิตซัพพลายเออร์ไม่ใช่เงินฟรี หากร้านรับวัตถุดิบมากเกินยอดขาย ของเสียและสต๊อกค้างจะทำให้ภาระครบกำหนดก่อนเงินสดหมุนกลับมา

เช่าซื้อหรือ Leasing อุปกรณ์

อุปกรณ์ที่มีมูลค่าและอายุใช้งานชัดเจนอาจจัดโครงสร้างเป็นเช่าซื้อหรือ Leasing ได้ ช่วยลดการใช้เงินก้อนในวันแรก

อย่างไรก็ตาม ต้องเปรียบเทียบต้นทุนรวม เงื่อนไขประกัน การซ่อมบำรุง กรรมสิทธิ์ และข้อจำกัดในการยกเลิกสัญญา ไม่ควรตัดสินจากค่างวดต่ำเพียงอย่างเดียว

สินเชื่อจากสถาบันการเงิน

สินเชื่อธุรกิจอาหารเหมาะกับร้านที่อธิบายวัตถุประสงค์การใช้เงินได้ชัดเจน และมีกระแสเงินสดจากกิจการรองรับการชำระคืน ไม่ควรเลือกจากวงเงินสูงหรือความรวดเร็วในการอนุมัติเพียงอย่างเดียว

สำหรับร้านที่เปิดดำเนินการแล้ว ผู้พิจารณามักต้องเชื่อมยอดขายจากหน้าร้าน POS, QR, EDC, เดลิเวอรี และเงินเข้าบัญชีให้เห็นเป็นภาพเดียวกัน

ประเด็นสำคัญจึงไม่ใช่เพียงร้านขายได้เท่าไร แต่ต้องดูว่ายอดขายส่วนใดเข้าบัญชีแล้ว ส่วนใดยังค้างรับ และหลังหักต้นทุนจริงเหลือเงินสำหรับค่าใช้จ่ายและค่างวดเท่าไร

จับคู่ระยะเวลาของเงินกับอายุของสิ่งที่ซื้อ

หลักที่ดิฉันใช้ตรวจแผนเงินทุนคือ “ของที่ใช้ยาว ควรใช้เงินที่คืนยาว ส่วนของที่หมุนเร็ว ควรใช้เงินที่คืนตามรอบ”

ตัวอย่างเช่น เตา ตู้แช่ และงานรีโนเวตสร้างประโยชน์หลายปี จึงควรพิจารณาเงินเจ้าของร่วมกับสินเชื่อแบบผ่อนเป็นงวดหรือเครื่องมือที่มีระยะเวลาสอดคล้องกับอายุใช้งาน

ส่วนวัตถุดิบ บรรจุภัณฑ์ และช่องว่างจากการรอแพลตฟอร์มโอนเงิน เป็นค่าใช้จ่ายระยะสั้น จึงควรใช้เงินหมุนเวียน เครดิตซัพพลายเออร์ หรือวงเงินที่คืนได้ตามรอบเงินเข้า

ข้อผิดพลาดที่พบได้บ่อยคือใช้วงเงินระยะสั้นซื้อเครื่องครัวชิ้นใหญ่ เมื่ออุปกรณ์ยังใช้งานอยู่แต่เงินต้นยังค้างเต็ม วงเงินที่ควรเหลือไว้ซื้อวัตถุดิบจึงถูกใช้จนหมด

ในทางกลับกัน การนำวัตถุดิบที่ขายหมดภายในไม่กี่วันไปผ่อนเป็นเวลาหลายปี ก็ทำให้กิจการยังจ่ายหนี้ของสินค้าที่ขายและใช้ไปนานแล้ว

Case Study จากประสบการณ์จริง: ยอดขายเกือบล้าน แต่แผนเงินทุนคลาดเคลื่อนเพราะ Food Cost และยอดค้างรับ

กรณีศึกษานี้มาจากประสบการณ์ให้คำปรึกษาจริง โดยไม่เปิดเผยชื่อกิจการและข้อมูลที่สามารถระบุตัวตนของลูกค้าได้

ร้านแห่งนี้ขายอาหารจานเดียวและอาหารกล่องในย่านสำนักงาน เปิดดำเนินการมาประมาณ 3 ปี รายได้มาจากสี่ช่องทาง ได้แก่ ลูกค้าหน้าร้าน คำสั่งซื้อผ่านแพลตฟอร์มเดลิเวอรี อาหารกล่องสำหรับสำนักงาน และสัญญาจัดอาหารให้บริษัท ยอดขายเฉลี่ยอยู่ประมาณ 820,000–950,000 บาทต่อเดือน

เจ้าของกิจการต้องการปรับปรุงร้าน ซื้ออุปกรณ์ครัว และกันเงินไว้เป็นทุนหมุนเวียน แผนเดิมคือขอสินเชื่อแบบผ่อนเป็นงวด 2 ล้านบาท ระยะเวลา 5 ปี และใช้เงินของเจ้าของร่วมอีก 1 ล้านบาท กล่าวคือโครงการมีแหล่งเงินรวมตามแผน 3 ล้านบาท

เมื่อดูเพียงยอดขาย ตัวเลขนี้อาจทำให้รู้สึกว่าร้านน่าจะรองรับการลงทุนได้ แต่ตอนที่ดิฉันตรวจรายละเอียดกลับพบจุดที่ต้องแก้ก่อนสองเรื่อง

เรื่องแรกคือเอกสารประมาณการระบุ Food Cost ไว้เพียง 20% ขณะที่ต้นทุนจริงใกล้เคียง 35% ความต่าง 15 จุดเปอร์เซ็นต์ดูเหมือนไม่มากเมื่อเขียนอยู่ในตาราง แต่มีผลต่อเงินสดต่อเดือนอย่างชัดเจน

ดิฉันลองคำนวณใหม่จากช่วงยอดขายจริง ได้ผลดังนี้

• หากยอดขาย 820,000 บาท Food Cost 20% เท่ากับ 164,000 บาท แต่ที่ 35% จะเป็น 287,000 บาท ต่างกัน 123,000 บาท

• หากยอดขาย 950,000 บาท Food Cost 20% เท่ากับ 190,000 บาท แต่ที่ 35% จะเป็น 332,500 บาท ต่างกัน 142,500 บาท

ร้านมีค่าเช่า 65,000 บาทต่อเดือน ค่าแรงประมาณ 125,000 บาท และค่าน้ำ ค่าไฟ รวมถึงค่าใช้จ่ายดำเนินงานอื่นประมาณ 70,000 บาท รวมค่าใช้จ่ายกลุ่มนี้ 260,000 บาทต่อเดือน

เมื่อใช้ Food Cost จริง เงินที่เหลือเบื้องต้นจะอยู่ประมาณ 273,000 บาทในเดือนที่ยอดขาย 820,000 บาท และประมาณ 357,500 บาทในเดือนที่ยอดขาย 950,000 บาท

ตัวเลขดังกล่าวยังไม่ใช่เงินที่สามารถนำไปจ่ายค่างวดทั้งหมด เพราะยังต้องตรวจค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์ม ภาษี ภาระหนี้เดิม เงินถอนของเจ้าของ และรายการอื่นที่ไม่ได้รวมอยู่ในตัวเลขข้างต้น

หากใช้ Food Cost 20% ตามเอกสารเดิม ภาพกระแสเงินสดจะดูดีกว่าความเป็นจริงเดือนละประมาณ 123,000–142,500 บาท นี่เป็นความคลาดเคลื่อนระดับที่สามารถเปลี่ยนผลการประเมินวงเงินและความสามารถชำระหนี้ได้

เรื่องที่สองคือยอดขายผ่านแพลตฟอร์มไม่ได้เข้าบัญชีในวันเดียวกับวันที่ขาย รอบโอนจริงอยู่ประมาณ 7–14 วัน แต่ประมาณการเดิมไม่ได้แสดงยอดค้างรับจากแพลตฟอร์มไว้ ทำให้ยอดขายของเดือน รายงานจากแพลตฟอร์ม และ Statement ดูไม่ตรงกัน

ตอนที่เราเรียงข้อมูลใหม่ สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่เพิ่มยอดขายเข้าไปใน Statement แต่ต้องทำตารางเชื่อมว่า ยอดขายเกิดวันไหน ถูกหักค่าธรรมเนียมเท่าไร แพลตฟอร์มโอนวันไหน และเงินสุทธิเข้าบัญชีจำนวนเท่าไร

วิธีนี้ทำให้ความต่างของตัวเลขมีที่มาและตรวจสอบต่อได้ หากต้องการเข้าใจมุมมองของผู้พิจารณามากขึ้น สามารถอ่าน วิธีที่ผู้ให้สินเชื่อวิเคราะห์ Statement ของธุรกิจ เพิ่มเติม

ในส่วนโครงสร้างเงินทุน ดิฉันไม่ได้รีบสรุปว่าวงเงิน 2 ล้านบาทสูงหรือต่ำเกินไป เพราะยังต้องแยกรายการใช้เงินก่อน

อุปกรณ์ครัวและงานปรับปรุงควรมีใบเสนอราคา อายุใช้งาน และกำหนดจ่ายที่ชัดเจน ส่วนเงินทุนหมุนเวียนควรคำนวณจากค่าใช้จ่ายรายสัปดาห์และช่องว่าง 7–14 วันที่รอเงินจากแพลตฟอร์ม ไม่ควรรวมทุกอย่างไว้ในก้อนเดียวเพียงเพราะต้องการจัดเอกสารให้ง่าย

บทเรียนสำคัญจากกรณีนี้คือ ร้านอาจมียอดขายดีและเจ้าของอาจยอมใส่เงินร่วมจำนวนมาก แต่หากต้นทุนในประมาณการต่ำกว่าความจริง หรือยอดค้างรับไม่ถูกอธิบาย แผนที่ดูแข็งแรงก็อาจไม่สะท้อนเงินสดที่กิจการมีอยู่จริง

เราจึงควรแก้คุณภาพของตัวเลขก่อนพิจารณาว่าจะใช้แหล่งเงินทุนประเภทใดและจำนวนเท่าไร

วิธีคำนวณจำนวนเงินที่ร้านต้องหาเพิ่ม

หลังจากแยกค่าใช้จ่ายแล้ว สามารถคำนวณช่องว่างเงินทุนเบื้องต้นได้ดังนี้

เงินที่ต้องหาเพิ่ม = เงินลงทุนทั้งหมด + เงินทุนหมุนเวียนที่จำเป็น + เงินสำรอง − เงินเจ้าของ − แหล่งเงินที่ไม่ใช่หนี้

คำว่าแหล่งเงินที่ไม่ใช่หนี้อาจรวมถึงเงินจากหุ้นส่วน เงินมัดจำจากลูกค้า หรือเงื่อนไขเครดิตจากซัพพลายเออร์ที่ตกลงไว้แล้ว แต่ต้องใช้เฉพาะจำนวนที่มีหลักฐานและมีโอกาสได้รับจริง ไม่ควรนำวงเงินที่ยังไม่ตกลงหรือยอดขายในอนาคตมาหักออกก่อน

จากนั้นให้ทำตารางเงินสดอย่างน้อยรายสัปดาห์ โดยใส่วันที่ต้องจ่ายและวันที่คาดว่าจะได้รับเงินจริง

ดิฉันชอบใช้ตารางรายสัปดาห์กับร้านอาหารมากกว่าตารางรายเดือน เพราะค่าแรง วัตถุดิบ และรอบโอนจากแพลตฟอร์มอาจเกิดคนละสัปดาห์ แม้ยอดรวมทั้งเดือนดูเพียงพอ แต่ร้านอาจขาดเงินสดชั่วคราวระหว่างเดือนได้

อีกตัวเลขที่ควรคำนวณคือยอดขายคุ้มทุนหลังรวมภาระผ่อน โดยอัตรากำไรส่วนเกินในที่นี้หมายถึงสัดส่วนยอดขายที่เหลือหลังหักต้นทุนผันแปร เช่น วัตถุดิบ บรรจุภัณฑ์ และค่าธรรมเนียมที่เปลี่ยนตามยอดขาย

ยอดขายคุ้มทุนหลังมีภาระผ่อน = (ค่าใช้จ่ายคงที่ + ภาระผ่อนต่อเดือน) ÷ อัตรากำไรส่วนเกิน

สูตรนี้ใช้เพื่อวางแผนเบื้องต้น ไม่ใช่เกณฑ์อนุมัติของสถาบันการเงิน และต้องใช้ต้นทุนผันแปรจริงของร้าน ไม่ควรใช้ Food Cost เป้าหมายแทนต้นทุนที่เกิดขึ้นจริงเหมือนข้อผิดพลาดในกรณีศึกษาข้างต้น

ก่อนตัดสินใจเลือกระยะเวลาผ่อน สามารถทดลองเปรียบเทียบได้จาก เครื่องคำนวณภาระผ่อนต่อเดือนเทียบกระแสเงินสด โดยควรทดลองทั้งเดือนยอดขายปกติและเดือนที่ยอดขายต่ำกว่าแผน

กู้เงินทำร้านอาหาร ควรเริ่มจากจำนวนที่ขาดจริง

เมื่อรู้เงินลงทุนทั้งหมด เงินทุนหมุนเวียนที่จำเป็น และเงินสำรองแล้ว ให้คำนวณส่วนที่ขาดจริงก่อนมองหาวงเงิน ไม่ควรเริ่มจากวงเงินสูงสุดที่คิดว่าน่าจะขอได้ เพราะเงินกู้ทุกบาทสร้างภาระชำระคืน แม้ร้านจะยังใช้เงินไม่ครบตามแผนก็ตาม

ตัวอย่างเพื่อให้เห็นวิธีคิด หากโครงการใช้เงินรวม 3 ล้านบาท เจ้าของมีเงินลงทุน 1 ล้านบาท และเจรจาเครดิตจากซัพพลายเออร์ได้ 200,000 บาท ช่องว่างเงินทุนเบื้องต้นจะเหลือ 1.8 ล้านบาท

จากนั้นต้องแยกอีกครั้งว่า ส่วนใดใช้ซื้อสินทรัพย์ที่ให้ประโยชน์หลายปี และส่วนใดใช้รองรับค่าใช้จ่ายระยะสั้น เพื่อไม่ให้นำหนี้ระยะสั้นไปจ่ายงานรีโนเวต หรือใช้หนี้ระยะยาวซื้อวัตถุดิบที่ขายหมดในไม่กี่วัน

ดังนั้น หากจำเป็นต้องกู้เงินทำร้านอาหาร เอกสารขอวงเงินควรตอบให้ครบว่าเงินจะใช้กับรายการใด จ่ายเมื่อใด รายได้หรือการประหยัดต้นทุนจะเริ่มเกิดเมื่อใด และกระแสเงินสดส่วนใดเป็นแหล่งชำระคืน

การอธิบายหน้าที่ของเงินชัดเจนมีประโยชน์กว่าการระบุเพียงว่า “ใช้เป็นทุนหมุนเวียน”

ก่อนเลือกสินเชื่อร้านอาหาร ควรตอบให้ได้ 6 ข้อ

เมื่อเจ้าของร้านรู้จำนวนเงินที่ต้องใช้แล้ว ดิฉันแนะนำให้หยุดตรวจแผนอีกครั้งก่อนยื่นเอกสาร โดยตอบคำถามต่อไปนี้ให้ได้อย่างมีตัวเลขรองรับ

1. เงินที่ขอจะใช้กับรายการใด และต้องจ่ายวันไหน

2. รายการใดเป็นสินทรัพย์ระยะยาว และรายการใดเป็นค่าใช้จ่ายหมุนเวียน

3. เจ้าของกิจการใส่เงินร่วมเท่าไร และหลังใส่เงินแล้วยังมีเงินสำรองหรือไม่

4. รายได้จากหน้าร้าน เดลิเวอรี และลูกค้าองค์กรเชื่อมกับเงินเข้าบัญชีได้หรือไม่

5. หากยอดขายต่ำกว่าแผน 20% ร้านยังจ่ายค่าใช้จ่ายและค่างวดได้หรือไม่

6. หากไม่ได้วงเงินเต็มจำนวน โครงการใดสามารถเลื่อนหรือลดขนาดได้

คำตอบทั้งหกข้อควรถูกรวมอยู่ในเอกสารสรุปหนึ่งหน้า ประกอบด้วยวัตถุประสงค์ รายการใช้เงิน แหล่งเงิน ระยะเวลาใช้เงิน ผลต่อรายได้หรือต้นทุน และเงินสดที่คาดว่าจะเหลือหลังชำระภาระ

เจ้าของกิจการจะใช้เอกสารนี้ตรวจแผนของตนเองได้ และผู้พิจารณาก็เห็นเหตุผลของวงเงินได้ง่ายขึ้น

สำหรับร้านที่เปิดดำเนินการแล้ว มีรายได้เข้าบัญชีและต้องการประเมินทางเลือกแบบไม่ใช้บ้านหรือที่ดินค้ำประกัน สามารถอ่าน สินเชื่อเพื่อธุรกิจร้านอาหารและเครื่องดื่ม เพื่อดูรายละเอียดเรื่องคุณสมบัติ หลักฐานรายได้ และสิ่งที่ผู้ให้กู้ให้ความสำคัญ

หากยังไม่แน่ใจว่าข้อมูลของกิจการพร้อมหรือไม่ สามารถใช้ แบบประเมินความพร้อมขอสินเชื่อ SME ไม่มีหลักทรัพย์ เป็นการตรวจเบื้องต้นก่อนจัดชุดเอกสารจริง